Παγκόσμιο Κύπελλο 1970 : Μεξικό

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010 18:12

Ομάδες	16
Ημερομηνία	31 Μαίου 1970 - 21 Ιουνίου 1970
Αγώνες	32
Σύνολο γκολ	95 (3 γκολ/αγώνα)
Θεατές	1.603.975 (50.124/αγώνα)
Νικητής	Βραζιλία
2η θέση	Ιταλία
3η θέση	Δ. Γερμανία
4η θέση	Ουρουγουάη

Το ένατο Παγκόσμιο Κύπελλο διεξήχθη στο Μεξικό, το 1970. Η FIFA επέλεξε τη συγκεκριμένη χώρα ως διοργανώτρια τον Οκτώβριο του 1964 και για πρώτη φορά στην ιστορία του, το μουντιάλ θα διεξαγόταν στη Βόρεια Αμερική. Για πολλούς, το μουντιάλ του Μεξικό είναι το κορυφαίο όλων των εποχών από πλευράς θεάματος παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες διεξαγωγής των αγώνων δεν ήταν και οι ιδανικότερες (υψόμετρο που πολλές φορές πλησίαζε τα 3.000 μέτρα, μεσημεριανές ώρες διεξαγωγής των αγώνων με τις θερμοκρασίες να αγγίζουν τους 40 βαθμούς Κελσίου).

Η Βραζιλία εκείνης της εποχής θεωρείται η πιο επιθετική ομάδα όλων των εποχών, με παίκτες όπως ο Πελέ, ο Τοστάο, ο Κάρλος Αλμπέρτο, Ο Ζερζίνιο, ο Ζέρσον κ.α. Οι Βραζιλιάνοι έκαναν επίδειξη δύναμης τόσο στα προκριματικά (όπου έκαναν 6 νίκες) όσο και στην τελική φάση της διοργάνωσης (όπου με άλλες έξι νίκες έφτασαν στην κατάκτηση του τροπαίου). Μετά από δυο "σκληρά" μουντιάλ (πολλές και δυνατές μονομαχίες, λιγοστό θέαμα) το 1962 και το 1966, η διοργάνωση του Μεξικό προσέφερε πλούσιο θέαμα σε όσους την παρακολούθησαν.

Στα προκριματικά οι εκπλήξεις δεν έλειψαν, με τις Γαλλία, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Αργεντινή και Ισπανία να μένουν εκτός τελικής φάσης. Από την άλλη, το Μαρόκο έγινε η πρώτη Αφρικανική χώρα που θα συμμετείχε σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το "φορμά" της διοργάνωσης είναι το ίδιο με αυτό του 1966: Δεκαέξι ομάδες, χωρισμένες σε 4 ομίλους των τεσσάρων με τις ομάδες να παίζουν μεταξύ τους.

Ένα από τα φαβορί ήταν και η παγκόσμια πρωταθλήτρια Αγγλία. Όμως, η αλαζονική συμπεριφορά του Σερ Αλφ Ράμσεϊ δημιούργησε αρνητικό κλίμα σε βάρος των Άγγλων. Ήδη οι Νοτιοαμερικανοί είχαν προηγούμενα με τον Ράμσεϊ όταν τέσσερα χρόνια νωρίτερα στην Αγγλία αποκάλεσε τους Αργεντινούς «ζώα». Άλλωστε αντιπαθούσαν την Αγγλία θεωρώντας ότι κέρδισε το τρόπαιο με την εύνοια της διαιτησίας. Εξ’ άλλου από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο Μεξικό ο Ράμσεϊ άρχισε να γκρινιάζει για την ποιότητα των γηπέδων, χαρακτήρισε τη διοργάνωση ελλιπή με αποτέλεσμα η Αγγλία να γίνει η πιο μισητή ομάδα του Μουντιάλ. Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στην τελετή έναρξης αποδοκιμάστηκε έντονα η Αγγλική σημαία. Αγωνιστικά πάντως η Αγγλία χωρίς μεγάλες αλλαγές από το 1966, είχε μια πολύ καλή ομάδα.

Τα ζευγάρια των προημιτελικών ήταν Δ. Γερμανία – Αγγλία, Βραζιλία – Περού, Ιταλία – Μεξικό και Ουρουγουάη – Σ. Ένωση. Ο πλέον αμφίρροπος αγώνας ήταν αυτός μεταξύ της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Αγγλίας και της Γερμανίας σε μια επανάληψη του τελικού του 1966. Η Αγγλία αναγκάστηκε να αγωνιστεί χωρίς τον Γκόρντον Μπάνκς που έπαθε τροφική δηλητηρίαση και παραχώρησε τη θέση του στον Πίτερ Μπονέτι. Τελικά με το γκολ του Γκερντ Μίλερ στην παράταση, οι Γερμανοί πήραν την πρόκριση για τα ημιτελικά και μαζί την εκδίκηση για την ήττα τους στον τελικό τέσσερα χρόνια πριν.

Μαζί με τους Γερμανούς, το εισιτήριο για τους "τέσσερις" της διοργάνωσης πήραν η Ιταλία, η Ουρουγουάη και η Βραζιλία. Στον τελικό πάντως ήταν αδύνατο να συναντηθούν δυο ομάδες από την ίδια ήπειρο και αυτό γιατί τα ζευγάρια ήταν Ιταλία-Δ. Γερμανία και Βραζιλία-Ουρουγουάη. Βραζιλία και Ουρουγουάη είχαν να συναντηθούν σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου από τον τελικό του 1950, όταν η «σελέστε» είχε νικήσει μέσα στο «Μαρακανά» με 2-1 και είχε κατακτήσει για δεύτερη φορά το τρόπαιο. Οι Βραζιλιάνοι περίμεναν 20 χρόνια για να πάρουν τη ρεβάνς. Και τα κατάφεραν, κερδίζοντας με 3-1 και περνώντας για τρίτη φορά μέσα σε 12 χρόνια σε έναν τελικό παγκοσμίου κυπέλλου.

Στον δεύτερο ημιτελικό, διεξήχθη -ίσως- το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι Ιταλοί ξεκίνησαν το ματς με γκολ από τα αποδυτήρια καθώς κατάφεραν να προηγηθούν στο 7’ με τον Μπονισένια. Από εκείνο το σημείο του αγώνα και μετά έπαιζαν το γνωστό αντιποδόσφαιρο, το «κατενάτσιο», και ζήτημα είναι αν πέρασαν στα 90 λεπτά δέκα φορές τη σέντρα. Οι Γερμανοί δεν το έβαλαν κάτω και σφυροκόπησαν άγρια την Ιταλική άμυνα, η οποία αμυνόταν απεγνωσμένα. Τελικά στις καθυστερήσεις (91’) ο Σνέλιγκερ έλυσε το γόρδιο δεσμό των Ιταλών και ισοφάρισε. Αυτό που έγινε στα τριάντα λεπτά της παράτασης δεν έχει ξανασυμβεί από τότε και θα μείνει για πάντα στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Οι Γερμανοί στο 94’ προηγήθηκαν 2-1 με τον Γκερντ Μίλερ, όμως τέσσερα λεπτά αργότερα ο δεξιός ακραίος οπισθοφύλακας Ταρτσίσιο Μπούρνιτς ισοφάρισε σε 2-2. Ο Τζίτζι Ρίβα στο 103’ έδωσε το προβάδισμα στους «ατζούρι» όμως στο 109’ ο Μίλερ και πάλι ισοφάρισε σε 3-3 για τους Γερμανούς. Η «σκουάντρα ατζούρα» δεν έχασε το θάρρος της και το «χρυσό αγόρι» του «κάλτσιο», ο Τζιάνι Ριβέρα στο 110’ πέτυχε το 4-3 που ήταν και το τελικό σκορ. Στα τελευταία δέκα λεπτά η Νάτσιοναλμανσάφτ δεν κατάφερε να ισοφαρίσει και η Ιταλία ήταν στον τελικό. Το ματς αυτό αποκαλέστηκε «ο αγώνας του αιώνα» και χωρίς καμιά δόση υπερβολής από τότε δεν έχει ξαναγίνει αγώνας ίδιου επιπέδου σε αγωνία και διακύμανση του σκορ. Άξιος αναφοράς είναι ο Φραντς Μπεκενμπάουερ που αναγκάστηκε να αγωνισθεί σε όλη τη διάρκεια της παράτασης με δεμένο το χέρι, καθώς είχε βγάλει τον ώμο του και είχαν πραγματοποιηθεί και οι δύο αλλαγές από τον Χέλμουτ Σεν.

Στον τελικό συγκρούστηκαν δυο εντελώς διαφορετικοί ποδοσφαιρικοί κόσμοι. Από τη μια το απόλυτα επιθετικό ποδόσφαιρο της Βραζιλίας και από την άλλη το "κατενάτσιο", το γνωστό αντιποδόσφαιρο των Ιταλών. Φυσικά τα γκολ και το θέαμα υπερίσχυσαν, με τους Βραζιλιάνους να "καθαρίζουν" για πλάκα την Ιταλία με 4-1..