Παγκόσμιο Κύπελλο 1962 : Χιλή

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010 22:05

Ομάδες	16
Ημερομηνία	30 Μαίου 1962 - 17 Ιουνίου 1962
Αγώνες	32
Σύνολο γκολ	89 (2.8 γκολ/αγώνα)
Θεατές	899.074 (28.096/αγώνα)
Νικητής	Βραζιλία
2η θέση	Τσεχοσλοβακία
3η θέση	Χιλή
4η θέση	Γιουκοσλαβία

Μετά από δυο συνεχόμενες διοργανώσεις σε ευρωπαικό έδαφος, το 1962 η FIFA αναθέτει το 7ο Παγκόσμιο Κύπελλο σε μια χώρα της Λατινικής Αμερικής, τη Χιλή. Η υποψηφιότητα της Χιλής ήταν αυτή που συγκέντρωνε τις λιγότερες πιθανότητες καθώς το μεγάλο φαβορί για την ανάληψη αυτής της διοργάνωσης ήταν η Αργεντινή. Διέθετε τα γήπεδα, την ποδοσφαιρική κληρονομιά και ήταν η εναπομείνασα από τις τρεις «μεγάλες» της Νότιας Αμερικής που δεν είχε λάβει ακόμα την τιμή (Ουρουγουάη και Βραζιλία είχαν ήδη διοργανώσει Παγκόσμιο Κύπελλο).

Η Χιλή δεν είχε τίποτα απ'όλα αυτά. Εκτός αυτού, η φτωχή αυτή χώρα χτυπήθηκε το 1960 από ισχυρούς σεισμούς (ο σεισμός που χτύπησε τη χώρα το Μάιο του 1960 ήταν ισχύος 9.5 ρίχτερ και ο μεγαλύτερος που έγινε ποτέ στον κόσμο) που προκάλεσαν το θάνατο 5000 ατόμων και σοβαρές υλικές ζημιές. Όλα έδειχναν λοιπόν ότι οικοδέσποινα θα ήταν η Αργεντινή. Εκεί έπαιξε όμως πρωταγωνιστικό ρόλο ο πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Χιλής, Κάρλος Ντίτμπορν. Ο 39χρονος τότε παράγοντας πίεσε τη FIFA και έμεινε στην ιστορία για τη φράση του: «Η Χιλή δεν έχει τώρα τίποτα, γι’ αυτό και θα πρέπει να έχει το Παγκόσμιο Κύπελλο» ("Because we don't have anything, we will do everything in our power to rebuild").

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ο Ντίτμπορν πέθανε ένα μήνα πριν την έναρξη του μουντιάλ κι έτσι δεν κατάφερε να δει το μεγάλο του όνειρο να πραγματοποιείται. Προς τιμήν του, οι Χιλιανοί έδωσαν το όνομά του σε ένα από τα τέσσερα στάδια που χρησιμοποιήθηκαν στη διοργάνωση.

Ο τρόπος διεξαγωγής παραμένει ο ίδιος με αυτόν του μουντιάλ του 1958: Δεκαέξι ομάδες, χωρισμένες σε τέσσερα γκρουπ. Η διοργάνωση ξεκινά, όμως τα πρώτα μηνύματα μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι. Οι περισσότερες ομάδες εφαρμόζουν έναν ιδιαίτερα αμυντικό τρόπο παιχνιδιού σε σχέση με ό,τι είχαμε συνηθίσει ως τότε και ο μέσος όρος των γκολ ανά αγώνα πέφτει σε 2.78 γκολ (για πρώτη φορά στην Ιστορία του θεσμού είχαμε μέσο όρο γκολ ανά παιχνίδι κάτω από 3). Παράλληλα, πολλοί σπουδαίοι παίκτες εκείνης της εποχής δεν δικαιολόγησαν τις προσδοκίες των φιλάθλων: Ο Πελέ τραυματίστηκε στο δεύτερο παιχνίδι της Βραζιλίας κόντρα στη Τσεχοσλοβακία. Ο τερματοφύλακας της Σοβιετικής Ένωσης Λεβ Γιασίν (γνωστός και ως "αράχνη") βρισκόταν σε κακή κατάσταση και είναι ο κύριος υπεύθυνος για τον αποκλεισμό της χώρας του από τη Χιλή στα προημιτελικά (η Χιλή επικράτησε με 2-1, χάρις σε δυο παιδιαριώδη λάθη του Γιασίν).

Στους άλλους προημιτελικούς, η Γιουκοσλαβία έπεσε και πάλι πάνω στη Δυτική Γερμανία όμως αυτή τη φορά πήρε την εκδίκησή της. Η Τσεχοσλοβακία επικράτησε με 1-0 της Ουγγαρίας και στον τέταρτο προημιτελικό έλαμψε το αστέρι του Γκαρίντσα, ο οποίος οδήγησε τη "σελεσάο" στη νίκη με 3-1 επί της Αγγλίας.

Στα ημιτελικά, η διοργανώτρια Χιλή έκανε όνειρα για τελικό, είχε όμως την ατυχία να πέσει επάνω στη σπουδαία Βραζιλία, η οποία και την κέρδισε με 4-2 (από δυο γκολ οι Γκαρίντσα και Βαβά). Προς το τέλος του αγώνα ο Λάντα αποβλήθηκε για σκληρό φάουλ στον Ζίτο και ο Γκαρίντσα τον ακολούθησε στα αποδυτήρια επειδή κλότσησε εν ψυχρώ τον Ρόχας δεχόμενος και ένα μπουκάλι στο κεφάλι κατά την αποχώρησή του! Οι Βραζιλιάνοι «πάγωσαν» ενόψει τελικού – δεδομένης και της απουσίας του Πελέ – και πέρασαν ένα εφιαλτικό 24ωρο πριν μάθουν την επόμενη μέρα την απόφαση της FIFA. Το «μικρό πουλί» δέχθηκε μόνο «επίπληξη» από την παγκόσμια ομοσπονδία και ήταν καθαρός να παίξει στον τελικό (εκείνη την εποχή η κόκκινη κάρτα σήμαινε αποβολή από το συγκεκριμένο παιγνίδι και ανάλογα με το παράπτωμα υπήρχε η πιθανότητα τιμωρίας ή όχι και για τα επόμενα). Στον άλλο ημιτελικό, η Τσεχοσλοβακία επικράτησε με 3-1 της Γιουκοσλαβίας και πέρασε στο μεγάλο τελικό.

Στον τελικό της 17ης Ιουνίου 1962 ήρθαν αντιμέτωπες δυο εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες. Από τη μια η Βραζιλία του θεάματος και της επίθεσης και από την άλλη η Τσεχοσλοβακία που έριχνε το βάρος κυρίως στην αμυντική της λειτουργία. Αυτή ήταν εξάλλου που την έφερε στον τελικό. Οι Τσεχοσλοβάκοι δεν πτοήθηκαν από τη συμμετοχή του Γκαρίντσα και κατάφεραν να τον περιορίσουν αρκετά. Δεν έφτανε όμως αυτό. Ήταν αδύνατο να σταματήσουν την ταχύτητα και τον επιθετικό πλουραλισμό της "σελεσάο" και ηττήθηκαν τελικά με 3-1. Η Βραζιλία κατακτούσε το δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλό της.