Η σεμνή τελετή έλαβε τέλος!

Το φετινό πρωτάθλημα δε το χάνει ούτε με αυτοκτονία ο Παναθηναικός. Όχι γιατί το +8 αποτελεί τεράστια διαφορά. Αλλά είναι η εικόνα του Ολυμπιακού τόσο τραγική, που πολύ αμφιβάλλω αν στο τέλος οι Πειραιώτες θα καταφέρουν να τερματίσουν ακόμα και στη δεύτερη θέση. Ο φετινός ΠΑΟΚ είναι μια απίστευτα σοβαρή και επαγγελματική ομάδα, η οποία -το σημαντικότερο- βρίσκεται σε εκπληκτική αγωνιστική κατάσταση.

Σε μια έδρα «καυτή» και κόντρα σε μια από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες της κατηγορίας, η ομάδα του Νίκου Νιόπλια επέβαλε το δικό της ρυθμό, κλείνοντας πολύ σωστά τα άκρα (Νέτο και Αράνο έμοιαζαν φυλακισμένοι στα άκρα της άμυνας του Άρη) και έχοντας σε εξαιρετική ημέρα τον Ζιλμπέρτο (ο Βραζιλιάνος κάνει πολύ μεγάλο πρωτάθλημα φέτος) αποδιοργάνωσαν τελείως τον Άρη και κατέστρεψαν τα σχέδια του Κούπερ. Ο Χαβίτο έκανε το χειρότερο παιχνίδι του στη σεζόν, ο Κόκε ήταν εξαφανισμένος και ο Άρης παγιδεύτηκε στο μισό γήπεδο. Το γεγονός ότι η μόνη ουσιαστικά -κλασική- ευκαιρία του Άρη στο παιχνίδι προέρχεται από παράβαση off-side, τα λέει όλα. Ο Παναθηναικός είναι -πλέον- μια ομάδα με σχέδιο και συγκεκριμένους στόχους μέσα στον αγωνιστικό χώρο, τους οποίους ξέρει πως να επιτύχει.

Για τον Ολυμπιακό δε χρειάζεται να πούμε πολλά. Η κατάσταση έχει ξεφύγει, στην ομάδα επικρατεί η απόλυτη αναρχία, ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Ο Λουα Λουα παίζει όπου θέλει, μέχρι και αμυντικό χαφ τον είδα. Ο Τοροσίδης την έχει δεί σέντερ φορ και νομίζει πως με αστείες βουτιές θα πάρει πέναλτι και θα σώσει την παρτίδα ενώ ο Ντιόγκο θυμίζει παλαίμαχο ποδοσφαιριστή που ήρθε στη χώρα μας για να παίξει σε φιλικό αγώνα, τα έσοδα του οποίου θα δωθούν σε κάποιο ίδρυμα. Προπονητής δεν υπάρχει, αλλά ούτε και πρόεδρος (όποιος είδε την εικόνα του Κόκκαλη στα επίσημα του γηπέδου μάλλον τον λυπήθηκε η ψυχή του) και η φράση του Γεωργίου στη βραδυνή του εκπομπή τα λέει όλα: «Όταν το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός έπαιρνε Σισέ, ο Κόκκαλης είχε βγει με την τραγιάσκα στο χέρι σαν τον αόματο και ζήταγε λεφτά!«..

Έτσι είναι φίλες και φίλοι. Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς λέει ο σοφός λαός μας και στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι ξέχασαν να πάρουν κουβέρτες και πάπλωμα για το χειμώνα. Την ώρα που απέναντι έβαζαν και air-condition..

Του πήρε και τις κάλτσες!

Προσωπικά καμία έκπληξη δε μου προκαλεί η χθεσινή νίκη της ΑΕΚ. Όσοι μάλιστα διαβάζετε και τη στοιχηματική μου στήλη, το ξέρετε καλά. Θέλω όμως να σταθώ σε μερικά πράγματα που μου κάνουν εντύπωση.

Οι ομάδες δε μεγαλώνουν, ούτε μικραίνουν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Τι είναι αυτό που κάνει μια ομάδα μεγάλη; Κατά πρώτο λόγο οι τίτλοι της. Η ΑΕΚ έχει τους τρίτους κατά σειρά περισσότερους τίτλους στην Ελλάδα. Όσο περισσότεροι οι τίτλοι, τόσο πιο βαριά και η φανέλα. Και η φανέλα με το δικέφαλο αετό είναι σίγουρα πολύ βαριά. Μια μεγάλη ομάδα επίσης έχει πολύ κόσμο να την ακολουθεί. Η ΑΕΚ είναι ένας σύλλογος με τεράστια δυναμική εκατομμυρίων φίλων σε όλο τον κόσμο.

Το οικονομικό μέγεθος σίγουρα παίζει το δικό του ρόλο, καθώς μια ομάδα με σοβαρή διοίκηση και ισχυρή οικονομική επιφάνεια (να μη χρωστάει, έστω) είναι παράγοντες που μπορούν να βοηθήσουν πολύ ένα σύλλογο. Δε μπορούν όμως να τον κάνουν μεγάλο από τη μια νύχτα στην άλλη. Όπως και η έλλειψη των δυο τελευταίων στοιχείων δε μπορεί να μικρύνει έναν μεγάλο σύλλογο από τη μια στιγμή στην άλλη. Κάποιοι προσπάθησαν και μάλιστα πολύ να μικρύνουν την Ένωση αλλά μάλλον αυτό δεν είναι και πολύ εύκολο.

Του πήρε και τις κάλτσες
Ο Ντούσαν δεν είναι κανένας χθεσινός και έχει αποδείξει τόσα χρόνια πόσο ισχυρή προσωπικότητα αλλά και σπουδαίος προπονητής είναι. Για το φετινό αγωνιστικό χάλι της ΑΕΚ σίγουρα έχει ευθύνη, όπως (εξάλλου και) κάθε καπετάνιος για κάτι που δεν πηγαίνει καλά στο πλοίο του. Έχει όμως και τα ελαφρυντικά του, καθώς δε μπορεί να μάθει μπάλα σε κάποιους παίκτες του που σε παλαιότερες εποχές ούτε για βόλτα δε θα πέρναγαν από τους Θρακομακεδόνες αλλά ούτε και τα μυαλά μπορεί να τους αλλάξει.

Χθες όμως απέδειξε πόσο μάγκας είναι και πως ποιοτικά δε μπορεί να συγκριθεί ούτε για αστείο με το Ζίκο. Κατέβηκε στο «Καραισκάκης» με ένα επιθετικό 4-4-2 σε ρόμβο, αιφνιδιάζοντας το Βραζιλιάνο. Αν και δεν ξεκίνησε καλά το ντέρμπι, η ΑΕΚ μετά από ένα τέταρτο ισορρόπησε και σταδιακά ανέβασε την απόδοσή της, κυριαρχόντας στον αγωνιστικό χώρο..

Έχασε τον έλεγχο
Ο Ζίκο ήταν σπουδαίος, απίστευτος παίκτης αλλά ως η πορεία του ως προπονητής γκρεμίζει την ίδια του την υστεροφημία. Το μεγαλύτερο μειονέκτημά του είναι ότι δε μπορεί να επιβληθεί στους ίδιους του τους παίκτες, να πάρει τον έλεγχο των αποδυτηρίων ώστε να περιορίσει τα κρούσματα απειθαρχίας. Τρανό παράδειγμα η περίπτωση Ντουντού, που όχι μόνο έπαιξε μπαλίτσα «τραυματίας;» σε φιλικό, αλλά ο Ζίκο το έμαθε στη συνέντευξη τύπου μετά το τέλος του ντέρμπι, από τους δημοσιογράφους!

Ο Ζίκο δεν είναι καλός προπονητής και ούτε πρόκειται να γίνει. Το βαρύ του όνομα τον βοήθησε να γίνει γνωστός και ως κόουτς, όμως η αλήθεια είναι ότι θα του ταίριαζε καλύτερα μια καριέρα ως τεχνικός διευθυντής ή scouter. Δεν είναι ο άνθρωπος που θα χτίσει μια ομάδα ή θα αναλάβει να τη φέρει στο δρόμο των επιτυχιών. Η προπονητική θέλει να το έχεις και λίγο μέσα σου. Όπως και όλα τα πράγματα στη ζωή..

Ο πρωταθλητής είναι γυμνός
Από το καλοκαίρι. Και η ευθύνη είναι απόλυτα και προσωπικά του Σωκράτη Κόκκαλη. Τα έχουμε ξαναγράψει, τα έχουμε ξαναπεί. Ο πρόεδρος άφησε την ομάδα γυμνή, χωρίς πάγκο, χωρίς αριστερό χαφ, χωρίς επιτελικό μέσο, χωρίς έναν επιθετικό κλάσης. Ρωτήστε τους οπαδούς του Ολυμπιακού αν θα ήθελαν να επιστρέψουν στην ομάδα ο Τζόρτζεβιτς και ο Κοβάσεβιτς ακόμη και σήμερα και θα καταλάβετε..

Και τώρα.. Μπάντοβιτς!
Διαβάζω ότι η διοίκηση του Ολυμπιακού σκέφτεται να τοποθετήσει το Μπάντοβιτς δίπλα στο Ζίκο, για να νιώθει, λέει, πιο ελεγχόμενος! Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται! Απολύεις τον Κετσπάγια, φέρνεις προσωρινά το Μπάντοβιτς, τον αντικαθιστάς με έναν κανονικό (που λέει ο λόγος) προπονητή και μετά του ξαναβάζεις δίπλα του αυτόν που αντικατέστησε (Μπάντοβιτς) για να τον.. ελέγχει! Χάσαμε τη μπάλα πρόεδρε..

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις.. για το πρώτο μισό του πρωταθλήματος.

- 13/17. Αυτός είναι ο απολογισμός πρωταθλημάτων του Παναθηναϊκού, όταν αναδείχθηκε «πρωταθλητής Χειμώνα». Με το +2 από τον Ολυμπιακό και το μεταξύ τους ντέρμπι στο ΟΑΚΑ, πολύ πιθανό ο απολογισμός να γίνει 14/18.

- Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να φτάσει η ΑΕΚ; Υπάρχει πάτωμα; Αυτή τη στιγμή πάντως είναι στο +7 από τη ζώνη του υποβιβασμού. Λογικά θα σωθεί γρήγορα, για παραπάνω ούτε λόγος..

- Η χθεσινή νίκη του Άρη επί του Ολυμπιακού απέδειξε (και πάλι) πως ο Κούπερ είναι «μανούλα» στο να έχει το ρόλο του αουτσάιντερ στην έδρα του ή να μην είναι το φαβορί -γενικά- σε κάποιο παιχνίδι. Ξέρει να παίζει καλά αυτό το παιχνίδι, να «κλέβει» δηλαδή αποτελέσματα. Εκεί που δυσκολεύεται είναι όταν πρέπει η ομάδα του να φτιάξει παιχνίδι και να δημιουργήσει φάσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Άρης βρίσκεται ακόμα στην 6η θέση. Όσο για τον Κούπερ; Θα κριθεί στο τέλος, όπως όλοι. Με βάση τα αποτελέσματα..

- Συζητάμε για την «τραγική» άμυνα του ΠΑΟ και για το πόσο λείπει ένας κεντρικός αμυντικός «killer». Συμφωνώ, ένας ηγέτης στην άμυνα απουσιάζει αυτή τη στιγμή. Ας σκεφτούμε όμως πως -ειδικά στο 4-3-3 που θέλει να καθιερώσει ο Νιόπλιας- η αμυντική λειτουργία ξεκινά από το κέντρο, και το πως η τριάδα της μεσαίας γραμμής μαρκάρει. Σημασία επίσης στο συγκεκριμένο σύστημα έχει οι δυο πλάγιοι επιθετικοί στην τριάδα της επίθεσης να γυρίζουν και να δίνουν ανάσες στους δυο πλάγιους μπακ. Ειδικά από τη στιγμή που ο ΠΑΟ έχει δυο πολύ επιθετικογενή πλάγιους αμυντικούς (Σπυρόπουλος, Σειταρίδης).

- Δεν πείθει πλέον, όπως παλιά, ο Ολυμπιακός. Θυμηθείτε την ομάδα των Τζόρτζεβιτς, Καρεμπέ, Ζέτεμπεργκ, Ζιοβάνι. Η σύγκριση με τους τωρινούς παίκτες είναι θλιβερή (τόσο σε επίπεδο ποιότητας όσο και προσωπικότητας). Τρομερές οι ελλείψεις της ομάδας στο ρόστερ, στην ουσία ο Ολυμπιακός με δυο-τρεις τραυματισμούς μένει χωρίς πάγκο. Η ευθύνη ανήκει φυσικά εξ’ολοκλήρου στον Πρόεδρο, που άφησε την ομάδα γυμνή το καλοκαίρι. Και ίσως το πληρώσει..

-Τεράστιος ποδοσφαιριστής ο Σισέ. Έντεκα γκολ στο πρώτο μισό του πρωταθλήματος και αν συνεχίσει έτσι τον «κόβω» να τερματίζει γύρω στα 25. Κλείνει τα στόματα όλων εκείνων που βιάστηκαν να τον βαφτίσουν «τελειωμένο», «συνταξιούχο» και «κουτσό άλογο». Μεγάλη επιτυχία της διοίκησης του ΠΑΟ να ντύσει τον παίκτη στα πράσινα. Ό, τι πληρώσεις παίρνεις.

- Ένας Λουα Λουα δε φέρνει την άνοιξη. Όσο για το Μπεν Αρφά, μόνο αν είναι μειωμένης ευφυΐας θα έρθει να παίξει μπάλα στην Ελλάδα αυτός ο άνθρωπος. Κάτι που δε νομίζω πάντως να ισχύει.

- Δε την χάνει ούτε με σφαίρες την τρίτη θέση ο ΠΑΟΚ. Είναι μερικά κλικ μπροστά από το γκρουπ των ομάδων «δεύτερης ταχύτητας».

- Καβάλα: Μια ομάδα που έκανε πανέξυπνες μεταγραφές το καλοκαίρι και τώρα το καρπώνεται. Η χρονιά σώθηκε νωρίς, αλλά για κάτι παραπάνω (Ευρώπη), δύσκολο..

- Σχετικά με όσα έγραφα για τους πολλούς ξένους του Άρη και για όσους πιστεύουν ότι δεν είναι απαραίτητο (ή δεν γίνεται επειδή οι Έλληνες παίκτες είναι χαμηλού επίπέδου) μια ελληνική ομάδα να έχει Έλληνες παίκτες και κάνει τη δουλειά της μόνο με ξένους:  Τζόρβας, Σπυρόπουλος, Γιούρκας, Βύντρα, Τζιόλης, Καραγκούνης, Κατσουράνης, Σαλπιγγίδης, Νίνης, Χριστοδουλόπουλος. Το παρόν και το μέλλον της Εθνικής ομάδας, «συμπικνωμένο» σε έναν σύλλογο.

- Πανθρακικός, ΠΑΣ Γιάννενα και ψάχνουμε την τρίτη ομάδα που θα τους ακολουθήσει στην Β’ Εθνική. Έξι γράμματα και φοράει βυσσινί..

Πλανήτης Άρης: Μια σειρά από περίεργα γεγονότα

Ο φετινός Άρης είναι μια ομάδα περίεργη, στην οποία συμβαίνουν πολλά και ταυτόχρονα ενδιαφέροντα πράγματα. Μια ομάδα που άλλαξε προπονητή, που διαμαρτύρεται έντονα για τη διαιτησία, που ο κόσμος της την ακολουθεί πιστά και υποδειγματικά και που συνήθως παίζει με έναν Έλληνα και δέκα ξένους στην αρχική της σύνθεση. Μια ομάδα με παίκτες που θεωρητικά μπορούν να κάνουν τη διαφορά, χωρίς να την κάνουν όμως στην πραγματικότητα. Παράλληλα όμως, μια ομάδα με τόσα πολλά προβλήματα, που μάλλον αδικεί τον εαυτό της.

Οι φωνές για τη διαιτησία
Ο Άρης είναι -ίσως- η ομάδα που έχει φωνάξει περισσότερο απ’ όλες τις υπόλοιπες για τη διαιτησία. Κατά τη γνώμη μου, τις περισσότερες φορές χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, όπως για παράδειγμα στα παιχνίδια με Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ (όπου για ένα ολόκληρο ημίχρονο ήταν εξαφανισμένος), με ΠΑΟΚ στην Τούμπα (δεχόμενος τέσσερα γκολ με πολύ κακή εμφάνιση), με Πανιώνιο στο Χαριλάου (οι «Κίτρινοι» διαμαρτύρονται ορθώς για το γκολ-offside του Κουμορτζί, το video όμως που συνοδεύει την ανακοίνωση του Πανιωνίου δείχνει ένα σωρό φάσεις εις βάρος του Πανιωνίου που δεν συζητήθηκαν καθόλου).  Στην πραγματικότητα, ο Άρης αδικεί τον ίδιο του τον εαυτό από τη στιγμή που δεν κερδίζει παιχνίδια όπως αυτό στο «Βικελίδης» με την Καβάλα (που έμεινε ακόμη και με οκτώ παίκτες), δείχνοντας έτσι ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή δε μπορεί να κάνει την «υπέρβαση» (τετράδα;).

Από τον Μαζίνιο στον Κούπερ
«Καλός άνθρωπος, λίγος ως προπονητής»: Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει κάποιος τον Μαζίνιο. Ουσιαστικά λίγα προσέφερε στον Άρη ο συγκεκριμένος τεχνικός και η ανακοίνωση της διαδοχής του από τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ γέμισε με αισιοδοξία τον κόσμο της ομάδας. Τα δείγματα γραφής του Αργεντινού ως τώρα πάντως δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά (για παράδειγμα το τραγικό στήσιμο στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, κατεβάζοντας την ομάδα με ένα επιθετικογενές 4-4-2 και αφήνοντας ουσιαστικά όλο το κέντρο άδειο, αλλά και η άθλια εμφάνιση της ομάδας με τον Αστέρα Τρίπολης) και αρχίζω να αναρωτιέμαι αν όντως αυτός ο άνθρωπος έχει πάρει την κατιούσα εδώ και μερικά χρόνια.

Υπάρχει το σύστημα;
Μετατρέποντας τη γνωστή διαφήμιση από κατάφαση σε ερώτηση, αναρωτιέμαι αν στον Άρη έχουν ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο: Συνήθως οι ομάδες είναι δυο ταχυτήτων, δυο διαφορετικών στυλ παιχνιδιού, άσχετα με τον τρόπο με τον οποίο παρατάσσονται στον αγωνιστικό χώρο. Στον Ολυμπιακό για παράδειγμα εφαρμόζουν το 4-5-1 αλλά η ομάδα παίζει ένα επιθετικό ποδόσφαιρο κατοχής. Στον ΠΑΟ μια από τα ίδια. Στον Εργοτέλη και τον Καβάλα προσπαθούν να τρέξουν κυρίως στην κόντρα. Στον Άρη ακόμη δεν έχω καταλάβει (και μάλλον ούτε και οι ίδιοι) με ποιο τρόπο η ομάδα θέλει να πάρει τα παιχνίδια.

Ποιος θα σκοράρει;
Επί Μαζίνιο εφαρμόστηκε ανεπιτυχώς το 4-2-3-1 με τον Κόκε σε θέση αριστερού χαφ και τον Αμπρέου στο «κεφάλι» της επίθεσης. Ο Κούπερ λανσάρει το 4-4-2 (και πάλι ανεπιτυχώς όπως αποδείχθηκε στο πιο πρόσφατο παιχνίδι της ομάδας με τον Αστέρα Τρίπολης).

Οι παίκτες δείχνουν να μην ξέρουν ή να μη μπορούν να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Γκρασιάν -για παράδειγμα- δεν ήταν ποτέ του δεξί χαφ. Είναι παράλογο να ζητάς από έναν επιτελικό μέσο να παίξει εκεί, πάνω δηλαδή στη γραμμή. Ο Κόκε δεν ήταν ποτέ του φορ περιοχής. Περιφερειακός επιθετικός είναι ο άνθρωπος και είναι εξίσου παράλογο να περιμένεις από εκείνον να σηκώσει όλο το βάρος της επίθεσης. Ο Κάμπορα «μυρίζεται» το γκολ όμως δεν είναι πρωτοκλασάτος παίκτης και μάλλον χρησιμεύει περισσότερο ως λύση από τον πάγκο.

Τι μένει; Ο Αμπρέου, παίκτης που αποδεδειγμένα «έχει» το γκολ, με μόνο μειονέκτημα το ύψος του και την έλλειψη τεχνικής κατάρτισης, που τον αναγκάζει να σκοράρει περισσότερο με το κεφάλι και να παίζει συνήθως με πλάτη. Ο συγκεκριμένος όμως δεν κάνει στον Κούπερ (ακόμη ένα αμάρτημα του Αργεντινού τεχνικού) και ψάχνει ήδη για ομάδα. Για το Λαμπριάκο δε χρειάζεται να πούμε πολλά καθώς αποτελεί πρώην παίκτη. Τα παραπάνω εξηγούν και το τεράστιο πρόβλημα της ομάδας στο γκολ, δικαιολογώντας τον φτωχό απολογισμό των 14ρων γκολ σε ισάριθμους αγώνες.

Σαν τη μύγα μες στο γάλα: Νταριο Φερνάντες
Η απάντηση στο γιατί ο Φερνάντες είναι ο καλύτερος παίκτης της ομάδας φέτος είναι ότι είναι ίσως και ο μόνος που ξέρει πραγματικά το ελληνικό πρωτάθλημα (από το πέρασμά του από τον Πανιώνιο)  αλλά και τι σημαίνουν τα παιχνίδια κόντρα στις υπόλοιπες ομάδες. Και ξεχωρίζει, τη στιγμή που ο Γκρασιάν -για παράδειγμα- μάλλον δεν έχει καταλάβει ακόμη σε ποιο πρωτάθλημα βρίσκεται.

Που είναι οι Έλληνες;
Μια ακόμη αιτία για την κακή πορεία του Άρη στο πρωτάθλημα είναι η έλλειψη Ελλήνων ποδοσφαιριστών. Η ομάδα στα περισσότερα παιχνίδια ξεκινά με μόνο Έλληνα τον Σηφάκη, τη στιγμή που η υπόλοιπη ενδεκάδα είναι γεμάτη ξένους. Αυτό το «λάτιν» στοιχείο που έχει αποκτήσει ο σύλλογος μόνο κακό του κάνει και καλό θα ήταν -για την ίδια την ομάδα- να στηριχθεί περισσότερο σε γηγενείς ποδοσφαιριστές παρά σε ξένους παίκτες αμφιβόλου ποιότητας. Δεν καταλαβαίνω δηλαδή γιατί να προτιμηθούν ο Βανγκέλι, ο Ντέιλι και ο Κάμπορα από αντίστοιχους Έλληνες παίκτες που και φθηνότεροι (ίσως) να είναι αλλά και (σίγουρα) ποιοτικότεροι.

Το μέλλον
Πολλά θα κριθούν από την απόδοση αλλά και το αποτέλεσμα του αγώνα με τον Ολυμπιακό. Με αυτό το παιχνίδι εξάλλου κλείνει η αυλαία του πρώτου γύρου και περιμένω από τον Άρη να μου δείξει πράγματα σε ένα από τα δυσκολότερα παιχνίδια του πρώτου μισού του πρωταθλήματος. Ο κόσμος σίγουρα θα συσπειρωθεί, το «Βικελίδης» θα είναι και πάλι καμίνι, αν όμως η απόδοση κυμανθεί στα επίπεδα του αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης, η γκρίνια αλλά και η απογοήτευση θα γίνουν ο 12ος παίκτης της ομάδας για φέτος..

Το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο δώρο!

Για όσους δε το έχουν καταλάβει ακόμη, χθες ο Νικόλας Πατέρας έκανε στον Σωκράτη Κόκκαλη το καλύτερο δώρο για τα Χριστούγεννα. Η απομάκρυνση του Χενκ Τεν Κάτε από τον πάγκο του Παναθηναϊκού τη δεδομένη χρονική στιγμή αποτελεί έγκλημα και μοιραίο λάθος τόσο σε επικοινωνιακό όσο και σε αγωνιστικό επίπεδο, το οποίο η ομάδα –ρισκάρω την πρόβλεψη πως- θα το πληρώσει. Μήπως τελικά το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ένα παιχνίδι στο οποίο συμμετέχουν όσοι θέλουν αλλά στο τέλος κερδίζει πάντα ο Σωκράτης;

Επικοινωνιακό παιχνίδι
Τόσο ο Ανδρέας Βγενόπουλος όσο και ο Νικόλας Πατέρας στήριξαν όσο κανέναν άλλον προπονητή τον Ολλανδό. Αποτέλεσε εξάλλου προσωπική επιλογή τους και μάλιστα είχε δοθεί προς τα έξω η εντύπωση πως όταν έρθει η στιγμή να αποχωρήσει από την ομάδα, θα το κάνει μαζί με τον Κώστα Αντωνίου. «Μαζί ήρθαν, μαζί θα φύγουν» ήταν η επικοινωνιακή γραμμή της ΠΑΕ. Μια γραμμή που τσαλαπατήθηκε χθες το βράδυ με την απομάκρυνση του Ολλανδού προπονητή από τον πάγκο της ομάδας σε μια εντελώς άκυρη χρονική στιγμή.

Ο Νικόλας Πατέρας προσπαθεί να περάσει προς τα έξω ότι η απόφαση είναι προσωπική, καθαρά δική του, όμως η πραγματικότητα είναι ότι η συγκεκριμένη κίνηση έγινε  με τη σύμφωνη γνώμη του Ανδρέα Βγενόπουλου. Η σκέψη τριγυρνούσε στο μυαλό των δυο ανδρών εδώ και καιρό και έγινε πράξη χθες το βράδυ. Με αυτή την κίνηση ο Ν.Πατέρας «Κοκκαλίζει» καθώς ουσιαστικά μιμείται τον τρόπο με τον οποίο ο μεγάλος του αντίπαλος, Σωκράτης Κόκκαλης, αλλάζει τους προπονητές όταν δε του κάνουν.  Με συνοπτικές διαδικασίες δηλαδή και χωρίς να πάρει μια δεύτερη γνώμη. Ρωτήστε τον Παύλο Γιαννακόπουλο και θα καταλάβετε τι εννοώ..

Ποιος έδιωξε τον Τεν Κάτε;
Η αλήθεια είναι ότι τον Ολλανδό δε τον «έφαγε» ούτε ο κόσμος της ομάδας, ούτε η διοίκηση, ούτε οι παίκτες όπως εσφαλμένα νομίζουν πολλοί. Τον «τελείωσε» μια ομάδα συντεταγμένων ανθρώπων (μέσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και δημοσιογράφοι-αθλητικογράφοι), που εδώ και πολύ καιρό (ουσιαστικά από τις πρώτες ημέρες που ο συγκεκριμένος άνθρωπος έκατσε στον πάγκο της ομάδας) έσκαβαν τον λάκκο του. Στον Ολλανδό καταλογίστηκαν τα μύρια όσα. Ότι η ομάδα δεν παίζει μπάλα, ότι δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί το ρόστερ, ότι κάνει αλλοπρόσαλλες αλλαγές, ότι είναι διπρόσωπος και κακός άνθρωπος. Ακόμα και gay τον έβγαλαν κάποιοι, αλλά στους τελευταίους μόνο να γελά κανείς με όσα γράφουν αρμόζει.

Μαζί με αυτή την ομάδα ανθρώπων λοιπόν, τάχθηκε και πολύς κόσμος, είτε φίλοι του Παναθηναικού είτε αντιπάλων ομάδων. Ξέρετε, η λογική της μάζας δυστυχώς ακόμη υπάρχει και παραμένει ριζωμένη βαθιά μέσα μας. Ο Έλληνας έχει μάθει να τάσσεται με τους πολλούς. Αυτό εξάλλου του δίνει ασφάλεια, τον κάνει να αισθάνεται ότι έχει δίκιο. Η παράλογη λογική του «όλος ο κόσμος το λέει, άρα έτσι θα είναι» ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα.

Κριτική στον Ολλανδό άσκησαν ακόμα και οι πέτρες. Άλλοτε καλοπροαίρετη, άλλοτε κακοπροαίρετη. Αλλά είναι άλλο πράγμα το να ασκείς κριτική σε έναν άνθρωπο για όσα κάνει εντός του αγωνιστικού χώρου και εντελώς διαφορετικό το να του την «πέφτεις» καθημερινά με όποιο μέσο διαθέτεις, με όποιο τρόπο μπορείς, χωρίς να του αναγνωρίζεις καμία σωστή κίνηση, παρά μόνο λάθος επιλογές. Είναι άνανδρο.

Στην Ελλάδα όμως κανένας δε σέβεται τη δουλειά αλλά και την προσωπικότητα του άλλου. Γι’ αυτό και ελάχιστοι ήταν εκείνοι που κατάλαβαν πραγματικά τον Ολλανδό. Ο Τεν Κάτε ήταν ένας άνθρωπος από τον οποίο όχι μόνο ο Παναθηναικός αλλά και ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο θα μπορούσε να κερδίσει πράγματα. Μια πολύ μεγάλη προσωπικότητα με ποδοσφαιρικές παραστάσεις από τις κορυφαίες ομάδες στον κόσμο στην Ελλάδα βαφτίστηκε «μυρωδιάς». Ένας άνθρωπος που είχε το θάρρος της γνώμης του και δε δίσταζε να πει όσα ένιωθε και πίστευε. Όμως στην Ελλάδα έχουμε μάθει να εκτιμάμε την ξύλινη γλώσσα και τους «καθώς πρέπει» Κυρίους..

Το «ποιοτικότερο» ρόστερ που είχε ποτέ ο ΠΑΟ
Ένα από τα επιχειρήματα όσων τάσσονται υπέρ της αποπομπής Τεν Κάτε είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν μπόρεσε να διαχειριστεί σωστά το ποιοτικότερο ρόστερ που είχε ποτέ η ομάδα και ένα «πακτωλό εκατομμυρίων ευρώ»  που η διοίκηση άπλωσε στα πόδια του Ολλανδού για να χτίσει μια ομάδα αξιώσεων. Ποια είναι όμως η αλήθεια;

Το ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει –δε θα σας μιλήσω για δυο, αλλά για- ένα αξιόπιστο σέντερ μπακ πάνω στο οποίο να χτίσει την άμυνά του είναι ευθύνη Τεν Κάτε; Τώρα  που αναλαμβάνει ο Νιόπλιας, η αμυντική λειτουργία της ομάδας θα διορθωθεί; Οι ομάδες που κατεβαίνουν στο ΟΑΚΑ ως αντίπαλοι θα σταματήσουν να κάνουν φάσεις στην εστία του Τζόρβα; Ο Βύντρα θα μάθει να σεντράρει; Ο Σαριέγκι θα σοβαρευτεί; Ο Γκάμπριελ θα μάθει να μαρκάρει; Ο Κλέιτον –που λογικά θα επιστρέψει- θα λύσει τα δημιουργικά προβλήματα της ομάδας; Ερωτήματα που μάλλον αναπάντητα θα μείνουν, αν και προσωπικά την ξέρω την απάντηση..

Άνευ ποδοσφαιρικής λογικής
Δεν υπάρχει καμία (ποδοσφαιρική) λογική στην απόφαση του Νικόλα Πατέρα. Θα το καταλάβαινα αν έδιωχνε τον Τεν Κάτε το καλοκαίρι, δίνοντας στο νέο προπονητή της ομάδας χρόνο να δουλέψει με το υλικό που θα πάρει στα χέρια του και να χτίσει τον ΠΑΟ όπως εκείνος θέλει. Θα το καταλάβαινα στην τελική, αν τον έδιωχνε στην ερχόμενη διακοπή των Χριστουγέννων, δίνοντας την ευκαιρία στο Νιόπλια να έχει δυο εβδομάδες μπροστά του ώστε να προετοιμαστεί και ίδιος αλλά και η ομάδα. Τώρα όμως, επιτρέψτε μου να θεωρώ τη συγκεκριμένη σπασμοδική κίνηση τελείως, μα τελείως παράλογη και καταστροφική για την ομάδα.

Καταστροφική όχι γιατί ο Νιόπλιας δε μπορεί να την οδηγήσει στον τίτλο. Ίσα-ίσα τον εκτιμώ και σαν χαρακτήρα αλλά και σαν άνθρωπο με πολλές θεωρητικές γνώσεις στο άθλημα. Καταστροφική γιατί γεμίζει τον κόσμο της ομάδας με πολλές απορίες και ουσιαστικά τον «διχάζει», σε αυτούς που τάσσονται υπέρ της συγκεκριμένης κίνησης και όσους διαφωνούν.

Αρρώστια
Το έχω ξαναγράψει στο παρελθόν, ευκαιρία να το επαναλάβω. Ο Παναθηναικός πάσχει από μια ασθένεια, η οποία θα συνεχίσει να υπάρχει και να διογκώνεται όσο η ομάδα μένει μακριά από τους τίτλους. Χαρακτηριστικό της ασθένειας αυτής είναι ότι ακόμη και όταν στο εσωτερικό της ομάδας επικρατεί μια ηρεμία, μια ησυχία και ένας εφησυχασμός, οι άνθρωποί της είναι ικανοί να προκαλέσουν από το πουθενά αναταραχή! Όπως έγινε τώρα και με την περίπτωση Τεν Κάτε..

Ας μην «καεί» τουλάχιστον
Είναι τεράστιο ρίσκο η πρόσληψη του Νιόπλια. Όχι γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος δε μπορεί να φέρει εις πέρας την πολύ δύσκολη αποστολή που ανέλαβε. Αλλά γιατί την ανέλαβε εντελώς ξαφνικά, εν μέσω της αγωνιστικής περιόδου και τη στιγμή που η πίεση για αποτελέσματα είναι τεράστια. Μια-δυο γκέλες ίσως είναι αρκετές για να χάσει ο ΠΑΟ το φετινό πρωτάθλημα και είναι πολύ άδικο για έναν άνθρωπο -που μπορεί να εξελιχθεί σε σπουδαίο προπονητή- να θεωρηθεί «αποτυχημένος» από τόσο νωρίς, και στην πραγματικότητα χωρίς να φέρει καμία ευθύνη. Γιατί αν χαθεί ο φετινός τίτλος δε θα φταίει ούτε ο Νιόπλιας, ούτε ο Βαζέχα, αλλά η ίδια η διοίκηση της ομάδας. Που είναι πολύ πιθανό το καλοκαίρι να ψάχνει για νέο προπονητή, με εμπειρίες και «όνομα» στην πιάτσα, για να αναλάβει το ποιοτικότερο ρόστερ που είχε ποτέ ο ΠΑΟ..