Ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών; Ο Μέσι, ο Μέσι ή ο Μέσι;

Εκνευρίστηκα απίστευτα χθες το βράδυ από την «εξυπνάδα» των δημοσιογράφων του Mega να θέσουν ως ερώτημα πριν τη μετάδοση του αγώνα της Ίντερ με τη Μπαρτσελόνα το «ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιστής όλων των εποχών» με τις παρακάτω επιλογές:
Πελέ
Μαραντόνα
Μέσι

Ένιωσα ηλίθιος. Αμέσως δημιουργήθηκαν στο μυαλό μου οι παρακάτω απορίες:

- Ο πιτσιρικάς που θα στείλει το sms για να ψηφίσει, έχει δει ποτέ του τον Ροναλντίνιο ή τον Πελέ; Έστω και σε dvd.
- Πώς μπορείς να συγκρίνεις μεταξύ τους τρεις διαφορετικούς ποδοσφαιριστές, τριών εντελώς διαφορετικών χρονικών περιόδων;
- Πώς μπορείς να συγκρίνεις έναν παίκτη που ακόμη δεν έχει φτάσει στο peak της καριέρας του με δυο παλαιότερους ποδοσφαιστές, που δεν αγωνίζονται πλέον;
- Με ποια κριτήρια ορίζεις τη λέξη «καλύτερος»; Καλύτερος ως προς τι; Ως προς τη ντρίμπλα του; Ως προς το σκοράρισμα; Ως προς τις κινήσεις του στο γήπεδο; Ως προς τα τρόπαια που έχει κατακτήσει; Ως προς την προσωπικότητά του; Ως προς τι βρε αδερφέ;

Οι πιτσιρικάδες φυσικά ψήφισαν Μέσι, αυτόν ξέρουν, αυτόν έχουν δει και αυτόν εμπιστεύονται. Οτιδήποτε άλλο θα μου προκαλούσε μεγάλη έκπληξη.

Εσεις εκεί στο «μεγάλο» κανάλι, στην επόμενη εκπομπή για το Champions League θα ήθελα να θέσετε στους τηλεθεατές σας το παρακάτω ερώτημα:

Τι είναι πιο άστοχο;
- Να κάνεις ποδοσφαιρική εκπομπή και να καλείς τον Καπουτζίδη ή
- Να ζητάς από τον κόσμο να επιλέξει τον καλύτερο παίκτη όλων των εποχών, ανάμεσα σε Μαραντόνα, Μέσι και Πελέ;

Στο νικητή δώστε μια φανέλα του καλύτερου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, του Μέσι..

Ο φετινός πρωταθλητής είναι μια ομάδα (που έγινε) προβλέψιμη και δεν ξόρκισε το κόκκινο κόμπλεξ της

Ο Παναθηναικός δε χάνει το πρωτάθλημα, αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι και (πολύ) καλύτερος από τους διώχτες του. Η ομάδα του δεύτερου γύρου σε σχέση με την ομάδα του πρώτου γύρου μοιάζουν να είναι δυο τόσο διαφορετικές ομάδες! Ουσιαστικά το πρωτάθλημα το παίρνει γιατί ο Ολυμπιακός είναι ασταθής και ασόβαρος και επειδή απομένουν μόνο τρείς αγωνιστικές και όχι περισσότερες για να μπορέσει να κλωτσήσει ακόμη περισσότερους βαθμούς. Το παίρνει, επίσης, χάρις στην πλούσια συγκομιδή βαθμών του πρώτου γύρου.

Το μεγάλο πρόβλημα των «πρασίνων» στο β’ γύρο είναι ότι μεταμορφώθηκαν σε μια απόλυτα προβλέψιμη ομάδα. Κάθε αντίπαλός του ξέρει τι να περιμένει από τον Παναθηναικό είτε παίζει εντός, είτε εκτός έδρας. Η ομάδα έχασε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού του αντιπάλου που είχε στον πρώτο γύρο, αυτό που σύμφωνα με τους ξερόλες δημοσιογράφους έκανε κακό στην ομάδα. Θυμηθείτε τα παιχνίδια του ΠΑΟ στο πρώτο μισό: Δεν ήξερες από που θα σου έρθει. Η ανάπτυξη δεν ήταν μονότονη, ο ΠΑΟ έπαιρνε γκολ από τους μέσους του (δεν είναι τυχαίο ότι ο Κατσουράνης σταμάτησε να σκοράρει στο δεύτερο γύρο) και η ομάδα έδειχνε να έχει περισσότερη φαντασία στις επιθέσεις της. Ο Παναθηναικός δεν έχανε βαθμούς και ακόμη και όταν δεν κέρδιζε (εντός με Αστέρα Τρίπολης) ήταν πολύ ανώτερος του αντιπάλου του και δικαιούται να φωνάζει για τη διαιτησία. Αντίθετα, όλες τις νίκες του στη συνέχεια τις οφείλει καθαρά στην ανωτερότητά του ως ομάδα από αυτές που αντιμετώπισε καθώς και σστην κλάση ορισμένων παικτών του όπως ο Σισέ.

Η εξέλιξη των πραγμάτων αποδυκνείει πόσο άδικο είχαν οι παντογνώστες του ποδοσφαίρου και πως στην πραγματικότητα δεν κατάλαβαν ποτέ την φιλοσοφία του Τεν Κάτε. Ο Νιόπλιας είναι ένας προπονητής απόλυτα ορθολογικός και προβλέψιμος. Είναι ο άνθρωπος που θα κάνει το «λογικό» και το «σωστό», μόνο που αυτό δεν αρκεί για να κερδίσεις ένα ντέρμπι ή (πολύ περισσότερο) ένα πρωτάθλημα. Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει λογική και προσωπικά όλες οι μεγάλες ομάδες που μπορώ να θυμηθώ (είτε σε εθνικό είτε σε παγκόσμιο επίπεδο) είχα περισσότερα στοιχεία «τρέλας» παρά λογικής. Ακόμη και ο Ολυμπιακός που σάρωσε τα πρωταθλήματα την προηγούμενη δεκαετία είχε πολλά τέτοια στοιχεία στο παιχνίδι του. Αυτά που δεν περιμένει ο αντίπαλος, αυτά που ο αντίπαλος κόουτς δεν μπορεί να μελετήσει σε dvd κατασκοπίας το προηγούμενο βράδυ. Όταν κάνεις τα ίδια πράγματα σε κάθε σου παιχνίδι, επαναλαμβάνεσαι. Και γίνεσαι πολύ πιο εύκολα αντιληπτός και αντιμετωπίσιμος.

Οι «πράσινοι» είχαν χθες την ευκαιρία να τελειώσουν το πρωτάθλημα με μια νίκη επί του Ολυμπιακού. Και δε το έκαναν, δείχνοντας ξεκάθαρα πως ακόμη δεν έχουν το «know-how» σε τέτοια παιχνίδια. Μας απέδειξαν αυτό που όλοι σκεφτόμασταν, πως δεν έχουν ξορκίσει ακόμη το κόμπλεξ που τους διακατέχει όταν απέναντί τους βλέπουν κόκκινες φανέλες. Δε μπορώ να θεωρήσω τον Παναθηναικό άτυχο. Ο όρος «ατυχία» δε μου αρέσει και δε τον χρησιμοποιώ συχνά όταν μιλώ για ποδόσφαιρο. Μπορώ όμως να πω με σιγουριά πως για να χτίσει τη δική του αυτοκρατορία (αυτό που ονειρεύεται εξάλλου ο Βγενόπουλος), έχει να φάει ακόμη πολλά καρβέλια..

Έπιασε ταβάνι

Προσωπικά, δεν περίμενα μια τόσο άνετη νίκη για τον Άρη. Τον ΠΑΟΚ τον πίστευα πολύ και προσδοκούσα σαφώς περισσότερα από αυτόν στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Το οποίο και έχασε.. «στα χαρτιά», με 2-0, αφού ποτέ δεν κατέβηκε στο γήπεδο. Φαίνεται πως ούτε οι ίδιοι οι άνθρωποι της ομάδας δεν πίστευαν στον φετινό τίτλο. Έτσι έδειξαν τουλάχιστον..

Για τον φετινό ΠΑΟΚ μπορείς να γράψεις πολλά: Πρόκειται για μια ομάδα με πολύ καλή αμυντική λειτουργία, με σαφές αγωνιστικό πλάνο και τρόπο παιχνιδιού. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι η ομάδα που θα σε κλείσει στην περιοχή, δεν θα σου κάνει δέκα φάσεις για γκολ σε κάθε παιχνίδι και δεν θα σε εντυπωσιάσει με το ποδόσφαιρο που θα παίξει. Θα προσπαθήσει απλώς να προηγηθεί, κάτι που θα του δώσει (στις περισσότερες των περιπτώσεων) τη νίκη. Γιατί αν βρεθεί πίσω στο σκορ, το καράβι θα βουλιάξει. Ειλικρινά προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ο ΠΑΟΚ γύρισε παιχνίδι, στο οποίο βρέθηκε πίσω στο σκορ. Και δε μπορώ..

Χθες, στο «Βικελίδης», ο ΠΑΟΚ δεν έδειξε τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω. Ουσιαστικά, κάνοντας την πρώτη του φάση για γκολ είκοσι λεπτά πριν το τέλος, δεν είχε καμία ελπίδα σε ένα «κολασμένο» γήπεδο, που κυριολεκτικά έβραζε. Ο Άρης του ανταπέδωσε τη φιλοξενία και τα τέσσερα γκολ του πρώτου γύρου και στην τελική, καλά έκανε. Έτσι είναι τα (τοπικά αυτά) ντέρμπι, περιμένω αντίστοιχη ανταπόδωση (γέλια) στο παιχνίδι της Τούμπας για τα play-off. Και στη συνέχεια, νέα ανταπόδωση στο «Βικελίδης» και κάπως έτσι θα συνεχιστεί η ιστορία..

Το κίνητρο
Σε ότι αφορά το βαθμολογικό κίνητρο των δυο ομάδων πριν το χθεσινό παιχνίδι, αυτό του ΠΑΟΚ ήταν σαφώς μεγαλύτερο. Ο Άρης εύκολα ή δύσκολα θα την πάρει την 5η θέση, δεν τίθεται θέμα. Κάτι το παιχνίδι Κυπέλλου που ακολουθεί μεσοβόμαδα για την ομάδα του Κούπερ, κάτι η δίψα του «Δικεφάλου» για πρωτάθλημα με έκαναν να πιστεύω πως ο ΠΑΟΚ θα πάρει τελικά το τρίποντο. Αλλά υπολόγισα χωρίς τον ξενοδόχο. Τον Κούπερ, που οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια την ομάδα του στη χθεσινή νίκη. Και τον Κάμπορα, που χθες κέρδισε (λογικά) το νέο του συμβόλαιο με τον Άρη..

Σπάθας
Οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ δεν έχουν κανένα δικαίωμα να φωνάζουν για τον Σπάθα. Η αλήθεια είναι πως ο συγκεκριμένος διαιτητής είναι προκλητικός και κατά τη γνώμη μου ένας κακός διαιτητής (δεν υπάρχει η κραυγαλέα φάση που να αδικεί την ομάδα του Σάντος, όμως ο Άρης πήρε κάτι περισσότερο από τα κουκούτσια..), ο ΠΑΟΚ όμως είναι εκείνος που του έδωσε χθες το δικαίωμα να τον «τελειώσει». Μιλάμε για μια ομάδα που δεν ήξερε που πατά και που βρίσκεται. Ο Σάντος νόμιζε πως στο «Βικελίδης» θα τον υποδεχτούν με σαμπάνιες και κόκκινο χαλί! Και απέδειξε για άλλη μια φορά πως στα ντέρμπι δεν το έχει το θέμα..

Ταβάνι
Ο ΠΑΟΚ έπιασε ταβάνι και αυτό είναι η δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει ο φετινός ΠΑΟΚ, εκεί βρίσκεται τώρα και αν παραμείνει εκεί και μετά τα play-off, θα μιλάμε για σπουδαία επιτυχία. Κανείς δε μπορεί να τον κατηγορήσει για το ότι δεν έκανε την υπέρβαση. Αν συνεχίσει όμως να βελτιώνεται ως ομάδα και να δουλεύει πάνω στο ίδιο πλάνο, η υπέρβαση ίσως και να μην αργήσει να έρθει. Ως τότε όμως, θέλει δουλειά. Και προσοχή, για να μην πέσει το ταβάνι να τον πλακώσει. Ξέρετε πόσο εύκολο είναι αυτό; Πολύ..

Play-off
Η αλήθεια είναι πως θα δούμε πολύ συναρπαστικά παιχνίδια στα play-off. Κατ’αρχας, περιμένω να δω τον τρόπο που θα υποδεχθεί ο ΠΑΟΚ τον Άρη στην Τούμπα. Επίσης, περιμένω να δω πως o λαός του «Δικεφάλου» θα υποδεχθεί και τον Σπάθα στην Τούμπα, ο οποίος όλο και κάποιο εντός έδρας ματς του ΠΑΟΚ θα σφυρίξει..

Περιμένω επίσης να δω αν ο Ολυμπιακός έχει τα κότσια να χτυπήσει τη δεύτερη θέση. Προσωπικά και αν δεν γίνει κάτι συνταρακτικό, δεν το πιστεύω. Ο φετινός Ολυμπιακός δεν είναι ομάδα και χρειάζεται ριζικές αλλαγές. Κάτι που μόνο το καλοκαίρι μπορεί να γίνει. Αυτό που πρέπει να κάνει όμως ως το τέλος της σεζόν, είναι να μαζέψει τα κομμάτια του και να συνεχίσει..

Τεράστιο ενδιαφέρον θα έχει και η παρουσία των δυο «κίτρινων», της ΑΕΚ και του Άρη. Μια ΑΕΚ που δείχνει εξαιρετική σταθερότητα και βελτίωση στο δεύτερο γύρο και ενός Άρη που αν παίξει σε όλα τα παιχνίδια όπως χθες, χτυπά ακόμη και Champions League. Η ποιότητα υπάρχει, δεδομένα. Η σταθερότητα όμως;

Η χθεσινή νίκη δεν είναι μαγκιά. Καταξίωση λέγεται.

Το να βγω και να μιλήσω για τη σπουδαία νίκη του Παναθηναικού, δεν έχει κανένα νόημα. Το να σας πω για τη σπουδαία εμφάνιση του Νίνη και του Σισέ, πάλι δεν έχει νόημα. Τα είδατε και μόνοι σας. Το να βγω -σαν τις ελληνικές εφημερίδες- και να μιλήσω για Νέρωνες, ρωμαϊκά όργια και άλλα τέτοια ωραία, δε θα το κάνω γιατί δεν έχω ανάγκη να πουλήσω φύλλα. Ούτε θέλω να είμαι αρεστός στους φίλους του τριφυλλιού. Εξάλλου το θεωρώ κατάντια για μια εφημερίδα και την αθλητική δημοσιογραφία (ποια;), τη μια βδομάδα να αποθεώνουν τον Σισέ-Ξ και τους άλλους και την επόμενη να τους βγάζουν «τελειωμένους». Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.

Επίσης, δε θα κάνω και το άλλο: Να μηδενίσω τελείως την αξία αυτής της ομάδας στο ευρωπαικό στερέωμα, λέγοντάς σας πως ο ΠΑΟ δεν έχει καμία τύχη να περάσει τη Ρόμα (πριν το παιχνίδι) και να βγω σήμερα με τα κασκόλ της Πανάθας στο blog, αποθεώνοντας τον Νίνη και τους άλλους. Κι αυτό κωλοτούμπα το θεωρώ. Το ότι θα περάσει ο ΠΑΟ το πίστευα, χθες έγραφα εξάλλου στο insports.gr πως: «ο ΠΑΟ δεν έχει την πολυτέλεια να «σνομπάρει» το αποψινό παιχνίδι. Και αυτό γιατί η Ρόμα έχει πολύ σημαντικές απουσίες (Τότι, Τόνι, Πιζάρο), δεν είναι η ομάδα-φόβητρο (σκεφτείτε να έπαιζε ο ΠΑΟ με μια άλλη ιταλική ομάδα, πχ Μίλαν ή Ίντερ) ενώ στην Ευρώπη έχει -κακά τα ψέματα- την «ταμπέλα» του loser. Απόψε υπάρχει μια τεράστια ευκαιρία, την οποία οι «πράσινοι» δεν πρέπει να αφήσουν να πάει χαμένη. Κανένας δε θα τους κατηγορήσει αν χτυπήσουν το παιχνίδι στα ίσια και απλώς αποκλειστούν από την ανωτερότητα των Ιταλών. Θα είναι (μεγάλο) όμως λάθος να μην μπουν ποτέ στον αγωνιστικό χώρο και να «παραδοθούν» στις ορέξεις του Βούτσινιτς και της παρέας του.»

ενώ στη στήλη μου στο Betorama υπογράμμιζα πως: «πολύ σπάνια κοντράρω τον Παναθηναικό σε ευρωπαικά παιχνίδια και αυτό γιατί με έχει «κουβαδιάσει» αρκετές φορές στο παρελθόν. Είναι δίκαια ο.. «πρέσβης» μας και όσα προβλήματα κι αν έχει αυτή η ομάδα, στα κρίσιμα ευρωπαικά βράδια, συνήθως δίνει το παρόν«.

Αυτό που σήμερα θέλω να τονίσω είναι η μαγκιά του ΠΑΟ να μας έχει «μάθει», να μας έχει «συνηθίσει» πλέον σε τέτοια αποτελέσματα. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη δεν αποτελεί σύμπτωση και είναι πλέον δεδομένο πως αυτή η ομάδα είναι φτιαγμένη για μεγάλες ευρωπαικές βραδιές. Γιατί το να κάνεις μια-δυο νίκες σε τέτοιο επίπεδο είναι ένα σπουδαίο επίτευγμα, αλλά το να κάνεις νίκες συνεχώς, δεν αποτελεί κατόρθωμα, αλλά καταξίωση και πλήρη αποδοχή αυτού του Συλλόγου σαν ένα από τα σημαντικότερα και πιο επιτυχημένα κλαμπ στο ευρωπαικό στερέωμα.

Κόντρα στη Σταντάρ Λιέγης, ο δρόμος για την είσοδο στην 8αδα είναι ανοιχτός. Αρκεί να αντιμετωπιστεί η Βελγική ομάδα σαν μια νέα.. Ρόμα. Δηλαδή με σεβασμό στον αντίπαλο και απόλυτη αφοσίωση στο στόχο. Οι πιθανότητες αυτή τη φορά είναι πολύ περισσότερες για το «τριφύλλι»..

Αυτοί οι άνθρωποι πληρώνονται;

Για το Μπορντό-Ολυμπιακός δεν έχω να κάνω κάποιο σχόλιο. Το αποτέλεσμα νομίζω είναι λογικό, καθώς ο Ολυμπιακός δεν πίστεψε στον ίδιο του τον εαυτό και στην πραγματικότητα δεν μπήκε ποτέ στο παιχνίδι. Γιατί όταν έχεις μια μέτρια Μπορντό απέναντί σου, μέσα στην έδρα σου και δε μπορείς να την πιέσεις για να της βάλεις ένα-δυο γκολ, δεν δικαιούσαι να μιλάς για πρόκριση. Ακόμη και ισόπαλο να έληγε, ακόμη και με νίκη με 2-1 του Ολυμπιακού, το εκτός έδρας γκολ των Γάλλων νομίζω ότι (θα τους) αρκούσε.

Θέλω να σταθώ όμως στην φάση του τελευταίου λεπτού. Εκεί που γίνεται το «μελέ» μέσα στην περιοχή των Γάλλων και ο Γουεμπ ακυρώνει το γκολ. Και ειλικρινά, θα ήθελα τη γνώμη σας, αρκεί αυτή να είναι αντικειμενική.

Γιατί μάλλον τυφλός είμαι. Ή τρελός. Δηλαδή μόνο εγώ το βλέπω το χέρι του Ντάρμπισαιρ που πάει και καρφώνεται στο πρόσωπο του τερματοφύλακα; Αυτό, μέσα μάλιστα στη μικρή περιοχή, δεν είναι φάουλ; Πέντε άνθρωποι (δημοσιογράφοι) -που μάλιστα πληρώνονται, αδρά- έχουν δει τη φάση σε είκοσι ριπλέι και εξακολουθούν να υποστηρίζουν -με σθένος- ότι το γκολ έπρεπε να μετρήσει. «Προσπαθεί να μείνει όρθιος» είναι το σχόλιο του «αναλυτή»

Αν θέλετε, Κύριοι, να πουλάτε Ολυμπιακοφροσύνη, κάντε το. Μη το κάνετε όμως με αυτό τον τρόπο, γιατί ο κόσμος έχει ξυπνήσει. Και τέτοιες τακτικές δεν αποδίδουν πλέον..

ΥΓ Για το σχόλιο του Γιαννακόπουλου «όχι απλώς δεν βλέπω επιθετικό φάουλ του Ντέρμπισαιρ, αλλά είναι και πέναλτι» δεν έχω να πω κάτι. Έκλεισα την τηλεόραση και έβαλα ραδιόφωνο. Κάντε το κι εσείς..

ΥΓ2 Η κάθε χώρα έχει αυτά που της αξίζουν. Από τις κυβερνήσεις της, μέχρι τους δημοσιογράφους της..